بابا طاهر

 عـــــزيــزان مـــوســـم جوش بهــاره
چمن پر سبزه صحرا لاله زاره
دمي فرصت غنيمت دان درين فصل
که دنيـــــاي دني بي اعتباره  بابا طاهر


 
دلا خوبـــان دل خونيــــن پســـندند
دلا خون شو که خوبان اين پسندند
متاع کفر و دين بي‌مشتري نيست
گروهــــي آن گروهي اين پســـندند بابا طاهر

 

جدا از رويت اي ماه دل افروز
نه روز از شو شناسم نه شو از روز
وصــالت گر مـرا گردد ميســر
هـــمه روزم شـــود چون عيد نوروز  بابا طاهر

 

يــکي درد و يــکي درمان پســـندد
يک وصل و يکي هجران پسندد
من از درمان و درد و وصل و هجران
پســندم آنچه را جانان پسـندد  بابا طاهر

 

هر آنکس مال و جاهش بيشتر بي
دلــش از درد دنــيا ريشــــتر بي
اگر بر سر نهي چون خســروان تاج
به شيرين جانت آخر نيشتر بي بابا طاهر


 
هر آنکس عاشق است از جان نترسد
يقيــــن از بند و از زنـــدان نترســـد
دل عـــاشـــــق بــود گــــرگ گرســـنـه
که گرگ از هي هي چوپان نترسد بابا طاهر

 

درخت غم بجانم کرده ريشه
بدرگــــــاه خدا نالــــم همـيـشــــه
رفيـــقان قدر يکديــــگر بدانيد
اجل سنگست و آدم مثل شيشه بابا طاهر

 

دلا غافل ز سبحاني چه حاصل
مطيع نفس و شيطاني چه حاصل
بــود قدر تو افـــزون از مــلايـــک
تو قــدر خـود نميـــداني چه حاصل  بابا طاهر

 

خوشــا آندل کــه از خود بيخبر بــي
ندونه در ســـفر يا در حضر بي
بکوه و دشت و صحرا همچو مجنون
پي ليلي دوان با چشم تر بي بابا طاهر

 

دلا راهت پر از خار و خسک بي
گــذرگــاه تـو بـــر اوج فـلـــــک بــي
شـــب تــار و بيـــابان دور منــزل
خوشا آنکس که بارش کمترک بي بابا طاهر


 
خدايي که مکانش لامکان بي
صفابخــش جمــال گلــرخـان بي
پديد آرنده‌ي روز و شب و خلق
که بر هر بنده او روزي رسان بي  بابا طاهر

 

عزيزا کاسه‌ي چشمم ســرايت
ميان هردو چشمم جاي پايت
از آن ترسم که غافل پا نهي تو
نشــنيد خـــار مژگــانـم بپايت بابا طاهر

 

به صحرا بنگرم صــحرا ته وينم
به دريا بنگرم دريا ته وينم
بهر جا بنگرم کوه و در و دشت
نشان روي زيباي ته وينم  بابا طاهر

 

مرا نه سر نه ســــامان آفريدن
پريشانم پريشــان آفريدند
پريشان خاطران رفتند در خاک
مرا از خاک ايشان آفريدند  بابا طاهر

 

بيا تا دست ازين عالم بداريم
بيا تا پاي دل از گل برآريم
بيا تا بردباري پيشـــه سازيم
بيا تا تخم نيکوئي بکاريم  بابا طاهر

 

مکن کاري که پا بر ســـنگت آيو
جهان با اين فراخـي تنگت آيو
چو فردا نامه خوانان نامه خونند
تو ويني نامه‌ي خود ننگت آيو  بابا طاهر

 

زدســـت ديده و دل هر دو فرياد
که هر چه ديده بيند دل کند ياد
بسازم خنجري نيشش ز فولاد
زنــم بر ديــده تا دل گــــردد آزاد بابا طاهر

 

خوشا آنانکه الله يارشان بي
بحمد و قل هو الله کارشان بي
خوشا آنانکــه دايم در نمازند
بهشت جاودان بازارشـــان بي  بابا طاهر


 
خوشــا آنانکه تن از جان نداننــد
تن و جاني بجز جانان ندانند
بدردش خو گرند سالان و ماهان
بدرد خويشــتن درمان ندانند  بابا طاهر

 

اگر زرين کلاهي عاقبت هيچ
اگر خود پادشاهي عاقبت هيچ
اگر ملک سليمانت ببخشند
در آخر خاک راهي عاقبت هيچ  بابا طاهر

 

به قبرستان گذر کردم کم وبيش
بديدم قبر دولتـــمند و درويــش
نه درويش بيکفن در خــاک رفته
نه دولتمند برده يک کفن بيش بابا طاهر

ته وینم

به صحرا بنگرم صــحرا ته وینم
به دریا بنگرم دریا ته وینم
بهر جا بنگرم کوه و در و دشت
نشان روی زیبای ته وینم

دست و دیده

زدســـت دیده و دل هر دو فریاد
که هر چه دیده بیند دل کند یاد 
بسازم خنجری نیشش ز فولاد
زنــم بر دیــده تا دل گــــردد آزاد